Mini-blogmeet inspireert

Een hele tijd terug kreeg ik van Sandra via Facebook plots een uitnodiging voor een mini-blogmeet bij Sister Bean in Mechelen. Ik volgde haar blog al eventjes, maar was toch heel aangenaam verrast, des te meer omdat ik de laatste tijd wel wat minder actief ben op mijn blog (kindjes en fulltime werken, ik moet het niet verder uitleggen, denk ik...). Ik kende wel enkele van de blogs van de andere genodigden, maar behalve Anneleen, een van de vriendinnen van ons naailes-kliekske, kende ik er eigenlijk niemand persoonlijk. Lang heb ik getwijfeld of ik wel of niet zou gaan, maar in de laatste week voor de grote dag, zag ik op Facebook zoveel mensen afhaken, dat ik dacht, kom, we gaan er gewoon voor.
Toen we op de Vismarkt aankwamen, schoot onmiddellijk de gedachte door mijn hoofd "Oooh jeee, ze zitten buiten... Ben ik even blij dat ik mijn winterjas aan heb!"

Gelukkig was er warme chocomelk! Met marshmallows en maltesers, stel je voor! Lekker zoet!
Zie eens hoe iedereen aan't glunderen is, blij als een klein kind :-)

Je ziet het niet, maar ons Anneleentje was er ook bij hoor! En ze had haar nieuwste rokje aan ;-)

Na een uurtje of twee kletsen, trokken we met bevroren teentjes richting Stitch & Co, waar ik nog 2 hele leuke stofjes scoorde! Eentje voor mij en eentje die de kindjes zelf kunnen inkleuren...

En ja, zo'n mini-blogmeet, dat inspireerde me weer helemaal om me de volgende dag eindelijk nog eens achter de naaimachine te zetten. Onder algemeen gesupporter van mijn man, maakte ik op een goed uurtje een nieuw broekje voor Lieselot (en meteen erna begon ik zelfs nog aan een groter project). Ik deed weer wat van gerecykleer: de blauwe boordjes knipte ik uit de col van een Kringwinkel-coltrui...

Dank u, Eva, voor het leuke Amigurumi olifantje!!

Verslagjes van de mini-blogmeet vind je alvast ook op de blogs van Sandra en Cindy. Op hun blogs vind je ook de lijst van deelnemers. Ga zeker ook daar eens langs!

Stof: vosjes (herinner me niet exact meer hoe het in mijn stoffenvoorraad beland is... als je het niet altijd meer blogt he...;-)) en een oude coltrui (blauwe boorden)
Patroon: Ottobre Herfst 4/2014 (Straight Stripes)
Tijd: 1u 

KCW #1: Niet-zelfgebreide wanten

Het thema van de Kids Clothes Week dit seizoen is helemaal mijn ding! Tijd om mijn recyKleerstapel aan te pakken!

Op dag 1 heb ik niet genaaid, maar heb ik wel mijn recyKleerstapel uitgesorteerd, kleur bij kleur, soort bij soort, ondertussen brainstormend over wat ik deze week kon maken. Veel ideetjes, maar niet altijd allemaal voor kinderen en laat dat nu net de bedoeling van de Kids Clothes Week zijn.

Ik ben intussen aan een groot project voor deze week begonnen, maar waarschijnlijk zul je daar pas op dag 7 het resultaat van zien. Vandaag maakte ik echter even een tussendoortje dat perfect in het thema past.

Jaspers handschoenen waren hoogdringend aan vervanging toe en dus pakte ik er het Minimi-boek bij, samen met een sweater uit de stapel die met deze aankoop meegekomen is, zocht er een bijpassend kleurtje T-shirt bij voor de voering en maakte ze gewoon zelf: niet-zelfgebreide wantjes.

Bij het boek zitten al een aantal uitgeknipte patroontjes bij in stevig kartonpapier. Heel handig. Je hoeft ze alleen maar op je kledingstuk te leggen en uit te knippen. Ik knipte de 4 handjes voor zowel de buitenstof als de voering uit de mouwen.

Aangezien de boorden al netjes afgewerkt zijn, hoef je alleen maar even rondom rond telkens 2 delen aan elkaar te stikken, de voering in de buitenstof te steken en nog even aan de pols vaststikken en AF! Zo snel gaat dat! :-)

Ik kleefde er maar meteen een labeltje met zijn naam in, want je weet hoe snel een kind zijn wanten kwijt geraakt... Nu, met zo'n gerecyKleerd exemplaar is dat meteen al een stuk minder erg.
Straks eens passen of ze wel ok zijn qua grootte (misschien volgt seffes nog een 'aan'-foto). Warm genoeg zullen ze zeker wel zijn!

Hups, en nu terug verderwerken aan mijn groot project!


Stof: 
Trui: De gulle schenkster
T-shirt: Een andere gulle schenkster: van onze kuisvrouw op het werk gekregen, die weet dat ze niet langer haar oude kledij mag weggooien ;-) Hier waren enkel een paar ieniemienie-spatjes op, van bleekmiddel vermoed ik, voor de rest in perfecte staat.
Patroon: "MINIMI - Naai hippe kinderkledij uit je eigen garderobe"
Tijd: half uurtje

Flexifluo

Rondfietsen met een fluo hesje en er dan een rugzak over hangen... Ik heb het altijd al een probleem gevonden, want van die zichtbaarheid blijft helaas ineens maar weinig meer over.
Ben ik Riet & Lies even dankbaar voor hun perfecte oplossing! In de nieuwe Zo Geknipt plaatsten ze een patroontje voor een gemakkelijk wegklapbare flexifluo als alternatief voor een rugzakhoes, met de keuze uit 4 formaten en 5 mogelijke bevestigingswijzen. Ik wou er eentje maken voor onze Willem (je zult straks wel begrijpen waarom) en koos dus voor de kleuterboekentasversie (na die eerst op papier overgetekend te hebben, checkte ik natuurlijk wel even snel of die ook zou passen).

Ik wou liever niet teveel aan zijn boekentas zelf prutsen. Je weet nooit dat hij het maar niets vindt en dan zit je daar met die (druk)knoop, en aangezien ik hier geen nestelogen liggen heb, restten mij nog maar 2 van de 5 opties om te bevestigen: elastiek of lintjes. Ook al bood Willems boekentas wel de mogelijkheid om de rugriempjes los te maken, ik opteerde toch voor de oplossing met de lintjes met in het achterhoofd het idee dat we die dan sneller van rugzak konden wisselen indien nodig (bv. naar zwem- of sportrugzakje).

Vorig jaar had Willem voor school een fluohesje nodig. Er werd toen heel hard rond de veiligheid in het verkeer gewerkt en ze kregen zelfs "punten" als ze hun fluohesje aan hadden. Om Willem nog eens extra te motiveren maakte ik toen voor hem een gepersonaliseerd "Sherif"-fluohesje, dat ik verknipte uit een groot fluohesje met reclame op de rugkant. Ik was ervan overtuigd dat ik jullie dat had laten zien, maar blijkbaar is het nooit tot op mijn blog geraakt..

Ik heb er dus nog rap even een foto van getrokken (ongewassen, excuses!)

De voorkant

De achterkant

Om een lang verhaal kort te maken: ik gebruikte hiervoor het Rodeo-patroontje voor een cowboygilet uit Homemade Mini Couture en nam een ruime maat, want het moest natuurlijk over zijn dikke winterjas passen.
Er kwam nogal wat tornwerk aan te pas: ik maakte de volledige biais los van het origineel vestje en hergebruikte toen ook de fluorescerende banden (jaja, volledig losgetornd) voor het knippen van de sterretjes en voor de nieuwe stroken, waar ik ook voorzichtig zijn naam uit weg knipte: geen discussie van wie het fluohesje was en niet zo snel kwijt te spelen op school of in de opvang.

En nu komen we er :-) Ik bewaarde natuurlijk (ge kent mij al een beetje) hetgeen er nog overschoot van het grote fluohesje met de reclame, het restje van de fluorescerende strook en zelfs de letters van Willems naam die ik eruit wegknipte: je wist maar nooit dat dat nog eens van pas kwam...

En dat moment was vandaag dus aangebroken!

Het restje van de vorige recyKleerbeurt

De stukken onder beide armgaten waren nog net groot genoeg om er de flexifluo uit te krijgen...

Net gepast voor mijn nieuwe project!

Het overschotje van de fluorescerende strook was net groot genoeg om er de pijl uit te krijgen en ook de letters die ik zo netjes had proberen uit te knippen, kwamen nu terug van pas.

Het enige grijze lintje dat ik liggen had, was deze met een niet nader te noemen merk op, maar -toeval of niet- net 80 cm lang, net wat ik nodig had!

Maar Willem met reclamelintjes naar school laten gaan, zo ver wou ik het nu ook niet drijven, dus stikte ik er aan de andere kant een wit lintje op, gerecycleerd van mijn broers huwelijk.
Recyclage ten top zo'n flexifluo ;-)

Om de onderkant te verzwaren, koos ik voor gedroogde linzen in plaats van rijst. Die zullen wel niet meer ontkiemen als ze nat worden in de regen, want die zijn al vele malen de oven in gegaan om taartbodems blind te bakken :-)

En, wat denk je? Zichtbaar genoeg?

Willem was er alvast blij mee!  Eindelijk, mama!
Omdat ik begin januari al met knippen begonnen was, wist hij wat er aan kwam en dus kwam hij vaak thuis van school met de vraag "Mama, is dat ding om aan mijn boekentas te hangen, dat de auto's mij goed kunnen zien, al klaar?"
"Nu wel, jongen. Met je fluojasje en flexifluo kun jij alvast veilig naar school." Nu Jasper nog.

Dit projectje werd gemaakt in het kader van de Zo Geknipt 2 Sew Along. Neem gerust eens een kijkje op mijn blogberichtje daar voor de technische details ;-)

Stof: oud fluohesje
Patroon: Zo Geknipt! 2 (Project 9 - Flexifluo)
Tijd: toch zo'n 2u a 2u30. In mijn geval was het vaststikken van de letters, de pijl en de paspel het meeste werk.

Recyclage voor een eco-baby

Rommelend in een doos met kleertjes die ik van mijn mama meegekregen heb, met spulletjes die ik ooit, in een ver verleden, zelf nog gedragen heb, vond ik een aantal "reepjes stof": 3 korte en 9 langere. In "mijnen tijd" werden die gebruikt als naveldoekjes.

 

Tegenwoordig worden naveldoekjes niet meer gebruikt en raden artsen zelfs aan om het naveltje zoveel mogelijk vrij te laten en er dus ook voor te zorgen dat de luier er niet overheen komt. Vreemd genoeg zie ik ze nog altijd te koop bij Hema, dus misschien dat ze in Nederland wel nog standaard gebruikt worden.

Als naveldoekje kan ik er dus niets mee aanvangen, maar 't is zo zonde van de stof (ze voelt zo heerlijk zacht aan) om de lapjes weg te doen. Ik zocht, en vond, er een nieuwe bestemming voor.

We zijn hier nogal van het ecologische type en proberen dus zo veel mogelijk onze ecologische voetafdruk te beperken. Daarom ook dat we vanaf ons eerste kindje bewust voor wasbare luiers gekozen hebben. Bij de hele kleine baby'tjes is het vaak nog moeilijk zo'n luier te gebruiken: de kleinste luiertjes zijn bijna zo groot als de baby zelf...

Dik tegen onze principes hebben we dus eerst de zak met kleine pampertjes, die we in het ziekenhuis meegekregen hebben, opgebruikt. Aangezien we hier in de gemeente per kilo afval dat we buiten zetten betalen, merk je wel meteen het verschil. Niet te geloven hoeveel zo'n volgeplaste pamper kan wegen! En er worden zo op een dag nogal wat pampers doorgejaagd...

Soit, sinds een paar dagen zijn we gestart met de kleinste herbruikbare luiers: de "small" van Popolini en de Disana. De Disana's zijn een stuk kleiner dan de Popolini's (en daarmee voorlopig dus iets handiger), maar ook dunner. Dat heeft als voordeel dat ze veel sneller droog zijn eens ze uit de was komen, maar als nadeel dat ze (te) snel hun absorptiemaximum bereikt hebben. Met een meisje als Lieselot die makkelijk 4u aan een stuk door slaapt, kan dat al eens natte rugjes opleveren. Dus maakte ik van de naveldoekjes inleggers voor in de luiers. De kleinere reepjes werden dubbelgevouwen, de langere in drie, en de zijkanten werden overlockt.

Zo verkreeg ik een stapeltje van 12 nieuwe inleggers.

Moest nu blijken dat ze niet voldoende dik zijn (maar dat betwijfel ik, want ik brak er zelfs een naald van mijn overlock op) dan kunnen er gewoon 2 inleggers per luier gebruikt worden.

Disana met velcro-sluiting

Popolini met drukknopensluiting

Zo, we kunnen weer een tijdje weg...

Zachte nacht

Ik ben het volledig met Riet&Lies eens: er bestaat geen rustgevender beeld dan kijken naar je kind dat zich heeft overgegeven aan de rust van mooiedromenland. Als je kind dan ook nog eens warmgehouden wordt in een heerlijk zacht slaapzakje, dan is dat beeld nog eens des te mooier. Ik had dan ook niet veel nodig om me te laten verleiden door het slaapzakje uit Zo Geknipt! 2, ook al stond het dan qua moeilijkheidsgraad op de op één na moeilijkste plaats. Voor een maatje "0 maanden" heb ik op dit moment het perfecte model in huis, dus ik kon het maar beter niet te laag op mijn todo-lijstje zetten. Dit was een "nu!"-projectje en een aangename afwisseling met het naaien van de doopsuikerzakjes.

Voorbereiding

Het eindresultaat is altijd zo afhankelijk van een goeie stofkeuze/combinatie, waardoor dit voor mij een heel leuk, maar nogal tijdrovend proces kan zijn. Alle mogelijke combinaties worden dan uit de stoffenbakken gehaald (met als gevolg dat die er intussen als een rommeltje bij liggen). Eens ik er echter uit was met welk type voering ik wou werken (ik koos voor rode badstof), was de keuze voor de buitenstof snel gemaakt. Voor de ritsstrook onderaan vond ik een leuk bijpassend stofje: turquoise met grijs in verweven, wat het een leuk kleureffect geeft (helaas niet zo goed zichtbaar op de foto's). Voor de voering van de strook vond ik het beter bij badstof te blijven en dus haalde ik blauwe badstof van de recyKleerstapel, een overschotje van een eerder recyKleerprojectje, waarbij een babybadhanddoek naar een slab met mouwen herwerkt werd. Zoals ik toen al liet zien, is het niet de meest kwaliteitsvolle badstof, wat 10 cm extra opleverde eens de stof vastgestikt werd ;-)

Onlangs heb ik me laten verleiden tot de aankoop van die alom geprezen kamsnappers, dus in dit projectje zou ik mijn eerste ervaring ermee opdoen.

En zo ontbrak er me enkel nog een rits van 85cm vooraleer ik erin kon vliegen. Helaas, nergens in huis een dergelijke lange rits te vinden. Aangezien ik momenteel niet zo makkelijk de deur uit geraak om een bakstenen winkel binnen te stappen, maar ik er toch meteen aan wou starten, doorzocht ik mijn recyKleerstapel en ontdekte daar een versleten sportzak van Brantano. De rits van de bovenflap bleek nog in perfecte staat te zijn en net 95cm lang. Perfect om op de goede lengte bij te knippen. Mijn man was zo lief om die netjes voor me los te tornen (dank u, schattie!) en zo was ik klaar voor de start.

Proces

Ik zag in blogland tot op heden nog maar 3 versies van dit slaapzakje verschijnen en dat bij 3 officiële patroontesters: SoFilles, MissyN en Madeline. Zoals zij al waarschuwden, moet je er wel je tijd voor nemen. Ik heb er zelf van begin tot eind 2 dagen aan gewerkt (trek hier wel de nodige tijd voor borstvoeding en verzorging van Lieselotje, etenstijd en tijd voor de andere 2 kindjes en de man van af). Bij sommige stappen heb ik de uitleg wel een paar keer opnieuw moeten lezen, vooraleer ik snapte wat er bedoeld werd, dus je moet er zeker je aandacht wel bij hebben, maar als je alles netjes volgt, kom je er wel.

Een paar opmerkingen/tips:
- Op het patroontje voor 0 maand komt de aanduiding voor de bovenste knoop iets te hoog (over de bovenkant van het voorpand). Ik bepaalde dus pas op het einde de exacte positie van de kamsnaps, zodat ze toch alledrie even ver van elkaar verwijderd zijn.
- Het keren door de smalle schoudernaden van een maat 0 maanden (stap 36) was geen lachertje met die dikke badstof! Na lang sukkelen lukte het me uiteindelijk toch door te beginnen met het laagste punt van de slaapzak en de voering eerst, daarna pas de buitenstof.
- Bij het bevestigen van de ritsstrook (stap 41) raad ik je aan misschien eerst even de pagina om te slaan en de "Huh?" te lezen vooraleer je met het vastspelden begint, of je mag net als mij opnieuw beginnen ;-)

Resultaat

Na het doorlopen van de 59 stappen, mag je dan trots een superzachte versie van de slaapzak rond je kleintje wikkelen. Weg met de handdoek die ik de eerste dagen gebruikte voor extra warmte onder het lakentje en dekentje :-)

Ik vind het nog zo leuk dat die badstof net om de randjes komt piepen...

 

De eerste ervaring met de kamsnaps was een succes te noemen. Wat een verademing na het geklungel met hamerdrukknopen!

 

Misschien was er voor gekozen omwille van symmetrieredenen, maar voor mij had de paspel aan de flap wel nog net mogen doorlopen tot aan de ritsstrook om zo voor een mooie overgang naar het voetendeel te zorgen.

Op model ziet dat er dan zo uit:

Om jullie een idee te geven hoeveel plaats er nog is aan de voeten bij een klein meisje van anderhalve week (vanmorgen door Kind & Gezin gewogen: 3kg180):

Ik hoop dat ze het dus toch nog wel even kan dragen.

Voor dikkepoepenbaby'tjes met herbruikbare luiers, zoals ons Lieselot, is er (gelukkig!) net voldoende plaats voorzien in de breedte.

Rode stof met bloemetjesmotief: Stoffenspektakel Luik 2014
Rode badstof: Stoffenspektakel Leuven
Turquoise stof: Stoffenspektakel Namen 2013
Blauwe badstof: recyKleerstapel

Status Stashbusting 2014:
Out: 34
In: 76

Van trui naar pyamabroek

Mijn laatste projectje van de recykleerveertiendaagse was er een snelle. Slechts 10 minuutjes werk.

Ik nam er een trui bij die ik al een hele tijd terug in de kringloopwinkel meegebracht had met de bedoeling er een pyama voor Willem mee te maken. Om te passen liet ik Willem even in het nekgat stappen en zijn 2 benen in de mouwen steken. Het zat niet in mijn oorspronkelijk plan, maar nu bleek dat de oorspronkelijk boordband aan de nek perfect rond zijn buik paste, dus wou ik die ook zo behouden. De broek werd daardoor wel zo'n 10 cm langer, maar door de boordband onderaan de pijpen, valt het toch niet over zijn voeten. Het is er eentje op de groei dus. :-)
Ik stak de ene mouw in de andere, knipte die eraf en lockte de tussenbeennaad dicht.

Met de rest van de stof maak ik ooit wel nog eens een pyamavestje voor erbij, maar dat zal niet voor meteen zijn, want nu liggen er nog een aantal andere projecten op me te wachten.
Tussen de recyklagewerkjes door werden ook nog 2 projectjes afgewerkt met nieuwe stofjes (het bloggen erover bewaarde ik liever voor na de recykleerveertiendaagse), eentje is er halfweg en een vierde is gestart. En intussen kreeg ik ook een leuke bestelling binnen voor een kerstkleedje. Drukke tijden dus hier, want ook mijn voorraad kaarsen voor de kerstmarkt van de creche moet nog stevig aangevuld worden! En dat allemaal naast mijn fulltime job. Af en toe heeft een mens ook een beetje rust nodig en die ga ik nu nemen :-)

Van handdoek naar slab met mouwen

Op de rommelmarkt kochten we deze zomer een lavalamp, voor een beetje kleur en sfeer in huis. Om die veilig thuis te krijgen, werd ze door de verkopers in een babybadhanddoek gewikkeld. Een hele mooie handdoek met jammer genoeg een klein mankementje: ze trekt helemaal scheef.

De handdoek bestaat uit 2 lappen stof die tegen elkaar gestikt zijn, met bovenaan een klein kapje met een mooie applicatie.

 
De twee lappen worden verondersteld vierkanten te zijn, maar dat is duidelijk verre van het geval. Dit is wat ik krijg als ik ze netjes dubbel vouw. Nja, dat kan natuurlijk niet anders dan tegentrekken, he...

Je kent dus de beginsituatie :-)

Toen ik deze foto in de Flickr-pool van "Ik recykleer" zag verschijnen, wist ik ineens wat ik ermee kon doen! Oorspronkelijk dacht ik de biais langs de rand netjes los te prutsen en te hergebruiken, maar na 1 kant gedaan te hebben, werd al snel duidelijk dat niet alleen de kwaliteit van de stof maar ook die van de biais een beetje te wensen overliet, dus knipte ik maar netjes langs de rand de 2 stofjes los. Van een van beide lappen maakte ik de maxi versie van de slab met mouwen naar het recept van Justina Maria Louisa. De stof was niet breed genoeg om er het hele stuk ineens uit te krijgen, dus uiteindelijk knipte ik het lijf apart en met wat passen en meten 4 keer het mouwgedeelte. De mouwen lokte ik in sneltempo ineen (had ik al verteld dat ik sinds 2 weken de trotse eigenaar ben van een overlock? :-D). Om de mouwen aan het lijf te stikken, haalde ik het klosje garen boven dat ik 3 weken geleden bij Ettepet gewonnen heb. Echt het ideale, bijpassende kleur!

Zo zag het er echter nog wat kaal en zielig uit. Een applicatie zou wel wat vrolijkheid brengen! En wat kon ik nu beter gebruiken dan de applicatie van de kap? IKEA kwam me te hulp om de applicatie uit de kap als een mooie cirkel uit te knippen. Wat vliesofix op de achterzijde en netjes vaststikken.

En dan restte er alleen nog de biais. Rond de mouwen, de hals en rondom rond. Niet-elastische biais in combinatie met een stofje dat alle kanten uit rekt, is niet ideaal zoals je ziet, maar ja, een slabbetje hoeft er nu eenmaal ook niet perfect uit te zien...

Morgenvroeg ineens maar eens op model testen :-)
maar nu: bedtijd!