The best kind of therapy...

...is beach therapy.

En dus volgde ik gisteren de workshop "Strandtas" bij Naaisalon De Rode Draad.

Het patroontje werd door Elke stap voor stap uitgeschreven (dank u, Elke!), dus missen kon gewoon niet als je die ook stap voor stap volgde. En dat deed ik dan ook... tot de voorlaatste stap.

De laatste stap was "Bewonder je tas, vul met eten-drinken-bikini-zonnecreme-ontspannende lectuur en trek naar het strand!"

Om naar het strand te trekken zal die tas nog even moeten wachten, maar ik heb ze vandaag alvast gevuld met badhanddoek-zonnecreme-zonnebril en een paar fotookes getrokken.

En dat bewonderen? Dat laat ik aan jullie over... ;-)

Klaar om naar het strand te vertrekken!

Dit is ze dan!

De stof in omgekeerde richting voor de zakken
blijkt een leuk effect te geven.

Ik gebruikte de zelfkant als accentje om de zak af te boorden
en de linten van een oude sportzak als tassenband.

Een hele ruime tas waar lekker veel in kan!

Stof: buitenstof: IKEA; voering: rommelmarkt; tassenband: gerecycleerd van een oude sporttas
Patroon: Elke, de bazin van De Rode Draad ;-) 
Tijd: Op 3u en met veel getetter tussendoor af. Van stofjes knippen tot in elkaar zetten.
In principe zou het in 2u moeten kunnen. En wat mij betreft: nog eens zoveel om te beslissen welke stofjes het zullen worden :-)

Van paraplu naar boodschappentasje

Het gebeurde op één van die druilerige winterdagen. Samen met een collega wandelde ik na het werk richting station. Niet rustig, zoals gewoonlijk, maar vechtend tegen regen dat bij momenten door hevige rukwinden je gezicht in zwiepte. In een wanhopige poging om droog te blijven, haalde mijn collega zijn paraplu boven. Deze deed zijn uiterste best om zowel mij als zijn baasje te beschermen, rekte zijn armen uit en hield ze gestrekt, ondanks de felle tegenwind die hem probeerde weg te blazen. Maar ineens, met een grote *WOESJ* gebeurde het... KNAK, zei de paraplu. Hij kon het niet langer houden. Eén van zijn 6 armen was gebroken. Hopend dat zijn baasje zijn arm zou spalken en terug laten genezen, zodat hij nog lang zou leven, maakte hij zich terug klein. Hij werd echter zwaar teleurgesteld, toen hij niet de rugzak van zijn baasje, maar die vieze vuilbak op straat naderbij zag komen. Ik zag het arme parapluutje teleurgesteld naar me op kijken en greep in. Ik moest hem redden!!! NEEEEE, schreeuwde ik, dat kun je toch niet maken! Mijn collega hield halt. Met zijn hand nog net boven de vuilbak, probeerde ik hem te overtuigen de paraplu niet in de steek te laten. Ik zou hem wel adopteren! En zo geschiedde. Met een zucht van opluchting belandde Parapluutje in mijn eigen rugzak. En vandaag... schonk ik hem eindelijk nieuw leven.  Parapluutje werd Boodschappentas.

De werkwijze staat hier heel goed beschreven en ik volgde dan ook stap voor stap hun instructies.

Parapluutje met de gebroken arm werd van zijn skelet verlost.

De zeshoek wordt dubbel gevouwen en de twee zijkanten worden er af geknipt, zodat je min of meer een rechthoekig tasje krijgt.

De zijkanten worden dichtgenaaid (het voordeel is dat de rand al netjes afgewerkt is) en onderaan zorg je voor een beetje bodem.

Van de twee driehoeken die er van de grote lap overbleven, worden 2 lange repen geknipt, voor de hengsels. Daartoe vouwde ik de stof eerst opnieuw dubbel. De repen werden in de lengte dubbel gevouwen met een kleine omboording aan weerskanten, en zo op elkaar gestikt. Dat was nog niet zo eenvoudig en de hengsels begonnen door het stikken wat om te krullen, zoals je ziet, maar er eens met het strijkijzer over gaan achteraf, doet wonderen.

De hengsels werden er aan gezet en zo, het boodschappentasje is klaar.

Om het tasje eenvoudig op te plooien en het netjes en gemakkelijk in je handtas kwijt te kunnen, hergebruikte ik gewoon de strip die standaard al aan de paraplu zit om die dicht te houden. Die werd er in het begin al af gehaald en tussen de naden vastgestikt. Ik besliste dat pas op het einde, waardoor ik de zijnaden een klein eindje terug moest open maken, maar je kunt het dus best gewoon mee vaststikken op het moment dat je de zijnaden vaststikt.

Ik vind hem echt leuk geworden en twijfel er dan ook sterk over om hem te houden, maar aan de andere kant lijkt het me wel leuk hem terug te bezorgen aan mijn collega, als kerstkadootje, om te laten zien dat kapotte paraplu's niet verloren zijn. Ik weet zeker dat er deze winter nog genoeg paraplu's met wanhopige oogjes naar me op zullen kijken, in de steek gelaten door hun baasje.

En het frame? Dat zie je waarschijnlijk wel nog eens terug komen... Ik heb plannen om het te gebruiken om voer voor de vogeltjes aan op te hangen deze winter. Als zijn gebroken arm dat aankan natuurlijk... Maar die kunnen we nog altijd spalken moest dat nodig blijken ;-)

PS: Iemand enig idee waarom mijn reeks foto's altijd 2 maal verschijnt als je er op klikt? Ik vind het echt vervelend, maar heb geen idee hoe ik het moet oplossen...

Moederkesdag 2013

Zondag was het moederkesdag. Omdat ik het zoveel leuker vind iets zelfgemaakts te geven waar met heel veel plezier aan gewerkt is, rolden er hier opnieuw 2 kadootjes van onder de naaimachine. Eentje voor mijn eigen mama en eentje voor mijn schoonmama. Allebei uit Zo Geknipt. Ja, ik vind dat gewoon een keigoe boekske, met heel duidelijke beschrijvingen en leuke resultaten, dus de laatste tijd volgen wel vaker eens kadootjes uit dit boek :-)

Voor mijn eigen mama maakte ik de omkeerbare tas, maar eentje die door de keuze van de stof (iets zwaarder van buiten en heel licht van binnen) niet echt omkeerbaar kan gebruikt worden.
De tas werd volledig uit gerecycleerd materiaal gemaakt.
Een paar maand geleden stond op een avond ineens een hele zak vol oude kleren aan onze voordeur. Van een lieve buurvrouw een beetje verder uit de straat gekregen "om te recykleren". In die zak zat ook een picknickkleed waar aan de zijkant een grote vlek opzat, waardoor het onbruikbaar geworden was. De kleur combineerde toch zo leuk met een matrasovertrek, die ik nog maar onlangs (eigenlijk met de bedoeling als proeflapje voor de naailes te gebruiken) uit de voddenmand van mijn mama gehaald had, en waar alleen de rand nog echt bruikbaar van was. De rest was helemaal afgetrokken door jarenlang gebruik. Ik vond het wel leuk om mijn mama op deze manier een kadootje te bezorgen uit een stofje dat zij eigenlijk eerst weggooide, waardoor het op dezelfde plaats, maar onder een andere vorm een nieuw leven kon starten. Het hengsel is uit de buitenrand van het picknickkleed gemaakt en om het geheel nog wat op te vrolijken, naaide ik er op het einde met de hand nog een gehaakte bloem op. Niet zelf gehaakt, nee, dat moet ik toegeven, dat kan ik niet. De bloem komt uit de LUSY decoratieset van IKEA.
Het geheel werd netjes opgevouwen en in een zakje gestopt waar oorspronkelijk babysloefjes inzaten (mijn verzamelwoede komt toch wel regelmatig van pas ;-)) Nog een tag "A gift for you" eraan vastgeplakt en het pakje was klaar om naar het westen van het land te vertrekken.

Omdat moeders BROODnodig zijn... een broodmandje voor de mama van mijn ventje.
In plaats van schuimrubber, verknipte ik een oude placemat. Dat ging opvallend vlot. Die placemats hebben net de goede breedte en je kunt het makkelijk op zijn plaats krijgen zonder risico dat het materiaal gaat scheuren. Waar ik even schrik voor had, was het omstikken op het einde, maar die naald gaat gewoon vlotjes door het materiaal heen. De stofjes komen van het Stoffenspektakel in Namen (wie goed zoekt, vindt ze hier wel tussen). Gevuld met een aantal Fairtrade en Bio-producten, ging het als ontbijtmandje richting schoonmama.

En de mama van mijn 2 eigen kapoentjes ;-) kreeg die dag deze hele lieve attenties, waar ze super-super-superblij mee is!

Lang zal ze leven

Een goeie vriendin van me is volgend weekend jarig, maar om de kerstdrukte een beetje te vermijden, gaf ze zaterdag al haar verjaardagsfeestje. Een goeie zet, want daarmee was ze ook mijn "ik wil dit nog allemaal voor Kerst afhebben"-stress voor en dus had ik alle tijd om me aan haar cadeautje te wijden. Het werd een omkeerbare handtas: mijn eerste handtas ooit, joehoe! De vriendin houdt nogal van Desigual, dus toen ik dit veelkleurig Saralisa stofje in IKEA naar me zag glunderen, wist ik meteen dat ik dit niet kon laten liggen. Voor de andere kant koos ik effen donkerroze Minna stof, die ik afwerkte met een opgespelde (in ere herstelde) roze bloem, ook al heb ik zo'n vermoeden dat de bloem stevig zal moeten strijden met zijn veelkleurig alternatiefje om het zonlicht te zien.